De kuststreek van het eiland Shearwater tussen Antarctica en Australie is ruig en onherbergzaam. Er leven talloze zeevogels en een gezin bestaande uit de vader Dominic en zijn drie kinderen. Ze wonen al acht jaar op het eiland maar over zes weken zullen ze vertrekken, voorgoed. 

Op deze afgelegen plek spoelt op de eerste pagina van de roman een vrouw aan, ze is zwaar gewond. Ze heet Rowan. Hoe is het haar gelukt hier te komen met welk doel?

Al gauw weet je als lezer dat er van alles broeit en speelt tussen het gezin en Rowan. De gezinsleden houden informatie voor haar achter net als Rowan informatie voor hun achterhoudt.

Charlotte McConaghy zette me vaak op het verkeerde been met haar verdenkingen en speculaties over en weer. Ze houdt deze wervelende schrijfstijl tot het einde toe vol en maakt daarmee het boek tot een ware pageturner.

Interessant hoe de auteur de onderlinge verhoudingen treffend en met diepgang weet te schetsen. Door de prachtige beschrijvingen van de natuur en de overvloedige informatie over het dierenleven aldaar heeft Charlotte McConaghy een rijk boek geschreven over het klimaat, liefde en volharding.

Het was even wennen, ‘De bandagist’ van Marente de Moor. De afspraak binnen onze leesclub was de aanleiding voor mij om het boek te gaan lezen. Het duurde een tijdje voordat ik de smaak te pakken kreeg. Zeker, het omslag is origineel, het lettertype van de titel passend, de jongeman Joost niet saai maar ik dacht aanvankelijk: waar gaat dit verhaal over.
Uiteindelijk kon ik genieten van de kapriolen van de hoofdpersoon Joost, een uitzinnig type, een gesjeesde conservatorium student. Hij is nerveus op zoek naar comfort en aanzien, naar een huis en geld in het drukke Amsterdam.
Zijn tijdelijk werk is het zwachtelen van de stinkende en ontstoken benen van oude, vaak wat verwarde, welgestelde, grachtengordelbewoners.
Hij vat het plan op om clandestien een kamer in het grote huis aan de Herengracht van één van zijn cliënten, de demente mevrouw Swarovski, te betrekken. Een goede oplossing, toch?

Marente de Moor schrijft vol humor, spot en intelligentie over het leven van jonge mensen als Joost in Amsterdam. Haar stijl is doorspekt met prachtige metaforen en opmerkingen. Ze kaart daarbij de woningnood aan en laat haar licht schijnen op de zorgwekkende situatie in de zorg in ons land. Door haar humor wordt het verhaal nooit zwaar, de schrijfstijl is licht en verrassend en uiteindelijk kreeg ik veel bewondering voor een auteur die een derlijk boek/pamflet kan schrijven.

'Autobiografie van mijn lichaam’ is een bloedeerlijk onderzoek van een dochter naar de moeizame relatie met haar moeder en naar de verstoorde relatie tot haar eigen lichaam. Want welke invloed hebben de frustraties op de gezondheid van Lize, de dochter, die aan het woord is?

Zij vertelt op een onderzoekende en haast verontschuldigende wijze over de omvang van dit onheil: ouders die beide alcoholist zijn en die een ongelukkig huwelijk hebben, een moeder, die haar kleineert en dodelijk ziek wordt als het boek begint naast het feit dat zij een buitenechtelijk kind is. Het is sterk dat de auteur dat onvermogen van zichzelf en haar familie zonder inhouden durft te beschrijven.

Consequent beschrijft Spit vanuit het perspectief van de dochter de strijd met haar ouders en de doodsstrijd van haar moeder. De balans tussen haar eigen dappere strijd met een lichaam dat beschadigd is en een zieke en veeleisende moeder slaat soms door naar de doodsstrijd van haar moeder en dat vind ik jammer.

De omslag maakt het weer goed, huidkleurig met gaatjes in de titelletters om wat lucht te krijgen, om te herinneren aan het prikwerk van Lize op de kleuterschool en passend bij het gaatje in de slokdarm van het haar moeder.

Een dapper boek.

Ik kocht het boek ‘Wild van een woeste droom’ omdat ik heb genoten van het eerdere boek van Julia Schoch ‘Het liefdespaar van de eeuw’. Ik had wel zin in nog zo’n roman en ik vertrouwde op de naam Julia Schoch..
Al gauw merkte ik echter dat het boek niet zo soepel leest als ik had gehoopt, dat de opzet van dit boek geheel anders is.

Ik ben er even voor gaan zitten, ben overnieuw begonnen met de vraag: wat wil Julia Schoch mij met ‘Wild van een woeste droom’ vertellen? Dat alle liefdesrelaties op elkaar lijken en dat liefde onontbeerlijk is in het leven? Of dat schrijven voor haar een voorwaarde is om lief te hebben en niet anders om zoals vaak gedacht wordt. Het blijft een beetje gissen maar de liefde speelt ook nu weer een grote rol.
Twee liefdesverhalen springen eruit: het mooie verhaal over de ontmoetingen met de soldaat als zij nog een meisje is en haar onstuimige relatie met een Catalaan tijdens een schrijfsessie in de VS.

‘Wild van een woeste droom’ is een uitspraak van de soldaat, een leus die ze volgens hem moet omarmen in haar wens een schrijfster te worden. De titel geeft aan dat het haar is gelukt.
Ik vond het een lastig boek, een verhaal dat het nodige geduld van me heeft gevraagd. Neemt niet weg dat ik plezier heb beleefd aan het boek met een omslag al even vreemd, ook al heet het schilderij ‘De kus II’ van de schilder Edvard Munch.

Een derde exemplaar van Schoch over de Liefde is in de maak.